Teraz dopiero zauważyłem popełnione błędy. Oczywiście powinno być nie “ale”, a “albo” i nie “tom k…”. Czyli ten fragment powinien wyglądać następująco: “albo wreszcie śpiewania (pod adresem Legii) słynnego walczyka Legia to… ” Dalej nawet nie piszę, bo się z tym oczywiście nie zgadzam, poza tym uważam, że ładniejszy jest walczyk pt.”Mistrzem Polski jest Legia…”

Otóż to, dobrze to ująłeś “fanatyzm w rozsądnych granicach” – to super sprawa! Jeśli ktoś przez dwie godziny kibicuje do upadłego, śpiewa i krzyczy, a potem idzie na piwko obgadać z kolesiami mecz, to w porządku. Jeśli jednak po drodze na mecz niszczy pociąg czy dworzec, następnie demoluje stadion, albo koncentruje się jedynie na obrażaniu przeciwnika, czy to poprzez chamskie lub rasistowskie okrzyki, a na koniec próbuje jeszcze przerwać mecz – taki człowiek nie ma czego szukać na stadionie! Lubie atmosferę stadionu, śpiewam na meczach, ale nigdy nie stoję w kotle. Dlaczego? Bo trudno mi przezwyciężyć opór przez wykrzykiwaniem ciągłego w kierunku gości “wyp…’”, albo “strzelcie kur…” gola, albo (pod adresem Widzewa) “Jude,Jude”, ale wreszcie śpiewania (pod adresem Legii) “słynnego” walczyka “Legia tom k…”. Dlatego też nie dziwie się niektórym “piknikom”, że rzadko śpiewają – przychodzą na mecze z małymi dziećmi – a często połowa tekstów jest niecenzuralna… Marzy mi się (pewnie utopia!), taki mecz np.Legia-Lech czy Wisła-Cracovia, gdzie kibice obu drużyn najpierw się nawzajem pozdrowią (brawami, dziękując za przybycie!), a następnie rozpoczną dwugodzinny doping do upadłego. A przed i po meczu (nie zależnie od wyniku) brawa dla rywala obiektywnej publiczności… Marzenia…

@KubaL
Jest rzeczywiście dość spora różnica w mentalności kibiców-Polaków i kibiców-Czechów. Oni są “tylko” pasjonatami, obserwatorami, my w większości wypadków fanatykami (osobiście uważam, że fanatyzm w rozsądnych granicach, to super sprawa!). W przypadku tych tradycyjnych derbów, którym poświęciłem ten wpis, to akurat zaleta Czechów. Na takie spotkania chodzi się z całą rodziną. Tam musi być miło, sielankowo i bezpiecznie. ALE już w “normalnych” meczach, spotkaniach o wysoką stawkę, w pojedynkach ligowych, w których ważne są punkty a nie dobra zabawa, tego polskiego fanatyzmu (choćby szczypty) mi u Czechów bardzo brakuje.

“Na tym tle widać choćby różnice w poziomie kibicowania – porównanie wypada dla nas wprost koszmarnie!”

I tak i nie. Znowu to o czym wspomniałem wcześniej. Czasem zdaża się, że ta ich dziwna “ospałość” i “piknikowatosć” mi odpowiada, bo w niektórych meczach jest jak znalazł, do niektórych spotkań najzwyczajniej pasuje. ALE jednak znacznie częściej mnie irytuje i tęsknie za atmosferą, jaka panuje w Polsce. Pierwszy z brzegu przykład: kibice jeżdżący za polską reprezentacją po całym Świecie są istotnymi współtwórcami każdego widowiska piłkarskiego. Wspaniały, nieustanny, fanatyczny doping, pokaz patriotyzmu… Czesi na meczach reprezentacji nie potrafią kibicować. Odśpiewają wspólnie hymn a potem mają dwa okrzyki na krzyż. W ogóle “nie czują bluesa”. Skoro są takie różnice w mentalności, nie ma się potem co dziwić, że u nas (w Grecji, Turcji, Rosji, Chorwacji czy Serbii) jest zadyma za zadymą a w Czechach większe “spięcia” są rzadkością. Tak jak mówię – jak zwykle są plusy i minusy.

Parafrazując hasło ze znanej reklamy, Czesi są jak… pragnienie, a Polacy jak Sprite. Pragnienie nie ma szans! :))

“w laickich Czechach, gdzie nikt nie pogardzi przed meczem dobrym browarkiem”
A i w czasie meczu, bo sprzedaż alkoholu podczas spotkań piłkarskich, jest w Czechach jak najbardziej dozwolona!

“A swoją drogą to może i Bohemka mogłaby wprowadzić jakiś swój tradycyjny zwyczaj, choćby na mniejszą skalę?”
Podobnego, meczowego zwyczaju raczej nie będzie, ale mamy inne. Jest np. “Lato z kangurem” czy “Boże Narodzenie z kangurem”, jest mecz hokejowy, w którym wystepują piłkarze Bohemki (praktycznie każdy Czech potrafi jeździć na łyżwach i trzymał w ręku już nie raz hokejowy kij, więc problemy mają tylko cudzoziemcy). Pewnie jeszcze o czymś zapomniałem…

A tak w ogóle to strasznie ciekawa lista zawodników “oldbojów” – ci stosunkowo młodzi, gracze urodzeni w latach 90-tych, jak Hornak, Smicer czy Zelenka, na moich oczach stali się nagle oldbojami!”

Czas niestety leci baaardzo szybko… Co raz częściej podziwiać nam przychodzi nie starszych a młodszych od nas piłkarzy. :)

“Wydaje mi się, iż podział wiekowy obydwu drużyn “starszych Panów” jest nieco umowny, bowiem Ivo Knoflicek urodził się chyba w 1962 roku, zatem w dniu rozegrania meczu miał ukończone “ledwie” 47lat! A może nie chciało mu za dużo biegać i wolał grać w starszej kategorii?”

Organizatorzy często naginają próg wieku. Wszystko zależy od liczebności zawodników w danych kategoriach wiekowych. Możliwe są więc “transfery” ze starszego zespołu do młodszego lub odwrotnie…

Pozdrawiam!!!

Takie właśnie z powodu “drobne” mecze ukazują najpełniej różnice czeskiego i polskiego futbolu. Choć tradycja stosunkowo krótka(25 lat), to pięknie trwa i jest znakomicie reklamowana. 3 mecze o stałej od lat godzinie, z udziałem najmłodszych adeptów futbolu i byłych gwiazd, w miłej i sympatycznej atmosferze, bez chamstwa i przemocy – jaka to znakomita propaganda futbolu! Wprost nie do wyobrażenia jest taki mecz np. w Krakowie czy Warszawie – już wyobrażam sobie co by to się działo i jak to ” kibice” obu drużyn serdecznie się witali, ile by trzeba policji, ochrony i Bóg wie czego…A przecież można by takim spotkaniom nadać odpowiednią rangę, przypomnieć dawne sławy, a cały dochód przeznaczyć na jakiś piękny cel charytatywny… I na takim meczu np. Wisła-Pasy, byłyby całe tłumy, w przeciwieństwie do meczu Cracovia-Młoda Ekstraklasa! Ale o czym marzyć… Póki nie zdechnie ostatni stadionowy bandyta, a na trybunach nie będą śpiewać (nie siedzieć!) normalni kibice, póty takie pomysły będą obumierać. Na tym tle widać choćby różnice w poziomie kibicowania – porównanie wypada dla nas wprost koszmarnie! Pamiętam, jak chyba 2 lata temu pseudokibice Katowic przerwali mecz Baniku – zszokowani Czesi pokazywali to przez kilka dni niemal w każdym serwisie informacyjnym! A więc różnica w jakiejś mentalności czy kulturze….I to jest ciekawe i zarazem smutne – w “katolickiej” Polsce, po śmierci Papieża, 3 dni kibicowskiej zgody, a potem mordobicie na noże – w laickich Czechach, gdzie nikt nie pogardzi przed meczem dobrym browarkiem i kibice lubią twardą, ostrą walkę (na boisku-rzecz jasna)i gdzie też zdarzają się grupy debili, to jednak jest inaczej, nikt nikogo nie zarzyna, a w ruch nie idą kastety…W każdym razie te “sylwestrowe” mecze Sparta-Slavia zaimponowały mi, zresztą jak i cały artykuł. Tak trzymać! A swoją drogą to może i Bohemka mogłaby wprowadzić jakiś swój tradycyjny zwyczaj, choćby na mniejszą skalę? Nie wiem, może jakieś mecze oldbojów na początek/koniec sezonu, np. Bohemians 1905-Żiżkov, albo coś podobnego. Sądzę, iż przy okazji byłaby to znakomita reklama klubu, tworzyła dodatkowy jego splendor, ułatwiała pozyskiwanie sponsorów,itd. A tak w ogóle to strasznie ciekawa lista zawodników “oldbojów” – ci stosunkowo młodzi, gracze urodzeni w latach 90-tych, jak Hornak, Smicer czy Zelenka, na moich oczach stali się nagle oldbojami! Zdumiewające, wszakże tak niedawno było Euro 96 czy mecze praskich klubów w europejskich pucharach drugiej połowy lat 90-tych… Żal tylko, że zabrakło jednego z najlepszych, wielkiego gracza wielkiego klubu i wielkiej (wtedy!) reprezentacji Czechosłowacji… Frantisek Vesely – bo o Nim mowa – jeden z futbolowych gigantów naszych południowych sąsiadów – Cześć Jego Pamięci!
P.S. Wydaje mi się, iż podział wiekowy obydwu drużyn “starszych Panów” jest nieco umowny, bowiem Ivo Knoflicek urodził się chyba w 1962 roku, zatem w dniu rozegrania meczu miał ukończone “ledwie” 47lat! A może nie chciało mu za dużo biegać i wolał grać w starszej kategorii? Hm.

Liczbą klubów i rywalizacją pomiędzy nimi, stolica Czech rzeczywiście przypomina dawną stolicę Polski. Dresiarze są, ale bez sprzętu i nie tacy kozacy, jak u nas :)) O “świętej wojnie” pomiędzy Spartą a Slavią mówić więc jeszcze – jak sam piszes NA SZCZĘŚCIE – nie można.

Tekst o mniejszych praskich klubach planuję. Będzie cały cykl, jak tylko zakończy się seria o czeskich talentach.

Praga chyba w ogólności prezentuje się pod względem futbolowym podobnie do Krakowa. Brak tylko dresów z siekierami i całe szczęście. A moża liczyć na jakiś tekst o tych naprawdę małych praskich klubach, jakichś Admirach, Krcach i im podobnych?