Na przełomie września i października Bohemkę czekały w lidze dwa spotkania derbowe. Najpierw w Ďolíčku podejmowała sąsiada zza miedzy, Mistrza Czech – Slavię Praga a tydzień później, na Strahovie, stadionie na którym Slavia kiedyś grała, spotkała się ze znienawidzonym Střížkovem. Każdy z tych pojedynków budził wielkie emocje. Dziś moja relacja z pierwszego z nich.

“Vršovice jsou sídlem dvou známých fotbalových klubů SK Slavia Praha a Bohemians 1905″ – czytamy w czeskiej Wikipedii. Zdania tego tłumaczyć chyba nie trzeba…  Vršovice to dzielnica Pragi położona w południowo-wschodniej części tzw. “szerszego centrum miasta”,  należąca do miejskiej części Praha 10.

Osada Vršovice powstała ok. 1088 roku w dolinie rzeki rzeczki Botič, która przepływa teraz dosłownie kilka metrów za główną trybuną stadionu Bohemki. Od 1885 roku Vršovice były miasteczkiem, 17 lat później zyskały status miasta, by w 1922 roku zostać ostatecznie przyłączonym do “Wielkiej Pragi”. Mają obszar niespełna 3 km² a zamieszkuje je ok. 37 tysięcy ludzi.

Sąsiedzi

Stadiony Bohemki i Slavii dzieli zaledwie kilometr i 200 metrów lub – jak kto woli – dwa przystanki tramwajowe. Dowód poniżej – z lewej Ďolíček z prawej Eden:

Historia wzajemnych pojedynków sąsiadów z Vršovic (przy czym trzeba zaznaczyć, że dzielnica ta jest prawdziwym domem tylko dla Bohemki, bo Slavia przywędrowała tu z Letnej) jest stara jak świat. Tak samo stara, jak leciwa jest specyficzna więź (bo przyjaźnią to chyba tego jednak nazwać nie można) pomiędzy niektórymi kibicami obu klubów. Zawsze było tak, że część Slavistów odwiedzało Ďolíček w drodze do/z Edenu i odwrotnie – Bohemacy chodzili na mecze “Sešívaných” prosto po lub tuż przed spotkaniem swoich ukochanych Klokanów. Teraz relacje znacznie się pokomplikowały, o czym za chwilę. Derbom Pragi 10, ich atmosferze a przede wszystkim historii należy się jednak osobny artykuł i kiedyś z pewnością taki tekst popełnię.

Nie tylko kibiców, ale także niektórych piłkarzy “łączą” oba kluby. Biorąc pod uwagę jedynie aktualne kadry obu zespołów, z graczy Bohemki w czerwono-białych barwach występowali niegdyś Jirka Rychlík, Tomáš Hrdlička czy Luděk Zelenka (plus asystent trenera Pavel Medynský). Byłymi Kangurami, obecnie występującymi w Slavii są natomiast Stanislav Vlček, Benjamin Vomáčka i Zdeněk Šenkeřík.

W związku z telewizyjną transmisją mecz odbywał się w sobotę wieczorem o niezbyt tradycyjnej jak na Gambrinus Ligę porę, tj. o 19:45. Spotkanie cieszyło się oczywiście wielkim zainteresowaniem i stadion udało się po raz pierwszy w tym sezonie wyprzedać. Duży w tym udział kibiców Slavii, którzy poza miejscami w przydzielonym im sektorze gości za jedną z bramek, wykupili również sporo biletów na trybunę główną a niektórzy z nich pojawili się nawet… w naszym młynie.

A to w związku z ostatnimi wydarzeniami pokaz sporej odwagi. Trzeba bowiem wiedzieć, że z roku na rok niestety coraz mniej zostaje z dobrych relacji pomiędzy kibicami Slavii i Bohemki. Kiedyś mieliśmy “niepisane przymierze” w rywalizacji ze Sraltą i Viktorią Žižkov. Różnego rodzaju incydenty, w większości będące sprawką hooligans obu klubów nie pozostają jednak bez echa i mają spory wpływ na sąsiedzkie stosunki.  Teraz napięcie sięgnęło zenitu i należy spodziewać się, że podobnie (jeszcze gorzej?!) będzie również podczas wiosennego rewanżu.

Nie jestem jednak właściwą osobą, by te klimaty oceniać. Nie mnie o tym pisać. Jestem tu zbyt krótko, znam zbyt mało faktów. Jest jak jest. Ja nienawiści do tego klubu nigdy nie żywiłem. Mam tam sporo dobrych znajomych, kilka razy w sezonie odwiedzam Eden (głównie z okazji meczów w  europejskich pucharach), wspieram Slavię w boju z jej odwiecznym rywalem… Okrzyków typu “Jude-Slavie!” z moich ust nigdy nie usłyszycie. Nigdy też nie zapomnę Slavii, że w momencie, gdy Bohemka była na dnie i kibice składali się, by doszło do jej zmartwychwstania, szefowie tego klubu – mimo iż SKS się wtedy nie przelewało – także wsparli nas finansowo.

Polak, Węgier: dwa bratanki

Sobotnie popołudnie rozpoczęliśmy od melanżu w “Hospůdce Zlý časy”, znanej z szerokiego wyboru piw (głównie z małych browarów) a położonej w drodze na stadion. Przy jednym stole zasiedli Szkot Iain (Groundhopper jak i ja, fan Slavii), Czech Vlad’a (długoletni kolega, Bohemak, mój sąsiad z trybuny głównej), Węgier Petr (wielki sympatyk futbolu, kibic Ferencvarosu Budapest), Portugalczyk Daniel (świeżo upieczony mieszkaniec Pragi, sympatyk FC Porto, zresztą właściciel karnetu na mecze na stadionie Dos Antos) oraz piszący te słowa Polak z krwi (mała domieszka ukraińskiej) i kości.

Uzbekistański napastnik Aziz Ibragimov jest ostatnio jednym z najlepszych graczy Bohemians 1905 (fot. Dimír Šťastný)

Przy kufelkach z jihlavskim piwem Ježek oraz piwkiem Tambor (pozdrawiam Radka! ;p) z Dvora Králové już na dwie godziny przed rozpoczęciem wieczornego spektaklu analizowaliśmy wszystkie możliwe scenariusze zbliżającego się meczu. Iain miał rzecz jasna bilet do sektoru gości. Cała reszta włącznie ze mną wybierała się na trybunę po przeciwnej stronie stadionu. Debiutującym w Ďolíčku Petrowi i Danielowi przyniosłem szaliki Bohemki. Ten pierwszy włożył swój na siebie od razu, bo w końcu Ferencvaros ma identyczne barwy. Drugi nad mym podarunkiem chwilę się zastanawiał, bo biało-zielone to w jego ojczyźnie barwy wielkiego rywala z Lizbony. Ostatecznie też uwiązał go sobie pod szyją…

Po wychyleniu kilku złocistych napojów udajemy się tramwajem na stadion. Przyjeżdżamy akurat w momencie, gdy do obiektu zbliża się pochód fanów SKS. Opowiadam gościom o klubie i jego historii, o panujących tutaj zwyczajach. Zaraz potem stoimy już na trybunie pod zegarem i – dzięki jak zwykle niezawodnej Ukrainian Connection – mamy juz w łapkach kolejne piwka. Peter, miłośnik wina, wizytuje jedną drewnianą budkę z  napojami i jedzeniem za drugą w poszukiwaniu tego trunku. Jedyne jednak co prócz piwa znalazł, to rum z colą…

Tuż przed pierwszym gwizdkiem choreo “Vršovicki Ďolíček – coś więcej niż dom” (patrz forka poniżej).

W pierwszej połowie Slavia ciut lepsza (na golowe szanse jednak 2:2). Mecz dobry, szybkie tempo. Druga część spotkania zdecydowanie (i niespodziewanie) dla nas! Gramy lepiej w środku pola i bardzo solidnie prezentujemy się w defensywie. Mamy też kilka bramkowych okazji. Jestem miło zaskoczony.

Damková show

W 63. minucie w pierwszoplanowej roli występuje arbiter meczu Dagmar Damková. Niestety nie jest to rola oscarowa… Należąca do ścisłej czołówki czeskich rozjemców sędzina dyktuje rzut karny dla Slavii po zagraniu ręką wykonującego wślizg Michala Diana. Cóż, można było gwizdnąć przewinienie, można było nie gwizdać… Według mnie (oglądałem tę sytuację wielokrotnie w powtórkach) popełniła błąd, ale mogę być nieobiektywny. :) Być może to coś w rodzaju rewanżu za okrzyki “Kozy ven, kozy ven!” i “Ukaž píču, ukaž píču!” (patrz słowniczek na dole tekstu), które powitały ją podczas rozgrzewki przed meczem… Rzut karny na bramkę zamienia Tunezyjczyk Tijani Belaid. Szkoda, bo tracimy gola w okresie, gdy gramy naprawdę dobrze (kilka chwil wcześniej m.in. ładna akcja Štohanzla z Hartigiem oraz cztery rzuty rożne z rzędu).

Bramkarz Sňozík ma pretensje do arbiter Damkovej po podyktowaniu przez nią kontrowersyjnego rzutu karnego (fot. Dimír Šťastný)

Na całe szczęście stracony gol zielono-biało-zielonych nie załamał. Najpierw strzela wprowadzony na boisko Ibragimov, zaraz potem groźnie główkuje Škoda. A wyrównanie przychodzi już po 6 minutach! Škoda przedłuża głową piłkę do wbiegającego w pole karne Jana Štohanzla, a ten ze szczęściem pokonuje najlepszego w barwach gości – bramkarza Martina Vaniaka. 1:1!!!

Po wyrównującej bramce Klokani dokładają do pieca jeszcze bardziej. Są aktywniejsi, ruchliwiejsi. Pierwszoplanowymi postaciami są – ku uciesze Petera – węgierski lewoskrzydłowy Feren Roth i pracowity jak mrówka Aziz Ibragimov. Slavia kilka razy nas kontruje, ale strzały Volešáka i Šenkeříka nie są zagrożeniem dla naszego kapitana stojącego między słupkami bohemackiej świątyni. “Ciśniemy” do ostatnich minut, ale pojedynek kończy się remisem. Czujemy niedosyt – można było urwać Slavii trzy punkty a nie dwa. Pamiętam jak dwa lata temu wygraliśmy z nimi 2:0. W Ďolíčku też wtedy zasiadł komplet widzów a obok mnie w młynie gospodarzy stał mój brat. Stare czasy…

Po meczu tradycyjna posiadówa w Cohibie. Wszyscy jesteśmy zadowoleni, choć z drugiej strony zdajemy sobie sprawę, że samymi tylko remisami pierwszoligowej egzystencji nie wywalczymy. Podział punktów z mistrzem kraju cieszy, ale jakby nie patrzeć, zawsze lepiej jeden mecz wygrać a drugi przegrać, niż dwa spotkania zremisować (stare japońskie przysłowie ;p).

Jeszcze się niespodziewamy, że tydzień później kolejny remis w kolejnym praskim derby zaboli nas jeszcze bardziej…

ala

Bohemians 1905 – SK Slavia Praha 1:1 (0:0)
69. Štohanzl – 63. Belaid (rzut karny)

Bohemka: Sňozík – Jindrišek, Cseh, Nikl, Rychlík – Janek (59. Dian), Štohanzl, Hrdlička, Róth (90. Zelenka) – Škoda, Hartig (54. Ibragimov). Trener: Pavel Hoftych.
Slavia: Vaniak – Krajčík, Suchý, Hubáček, Hloušek – Vasilijevič (46. Belaid), Volešák, Ragued, Janda – Vlček (87.Grajciar), Šenkeřík (85. Naumov). Trener: Karel Jarolím.

Żółte kartki: Janek – Suchý
Sędziowała: Damková
Widzów: 7500 (komplet)

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Słowniczek:
kozy ven – pokaż cycki (dosłownie cycki na wierzch)
ukaž píču – pokaż cipę
Cohiba – całkiem przyjemna knajpa w pobliżu stadionu
sídlo - siedziba
známých - znanych
Zlý časy – złe czasy
sešívaní – zeszywani (pseudonim piłkarzy i kibiców Slavii)

Wszystkie te wspaniałe, wielkie (w oryginale jeszcze większe!) fotki pochodzą ze strony www.fc-bohemians.cz. Ich autorem jest oficjalny fotograf Bohemians 1905 (a prywatnie mój sąsiad) Dimír Šťastný.